Kabaczek należy do rodziny dyniowatych, ale jego część nadziemna bardziej przypomina krzaczaste formy rzewienia (rabarbaru) niż płożące się pędy dyni (odmiany kabaczka płożące się są rzadsze) czy cukini. Mimo bardzo bliskiego pokrewieństwa z dynią jego owoce są bardziej podobne do dalszego krewniaka dyni — ogórka.
Tak jak wszystkie gatunki dyń, przywędrował do Europy z Ameryki Środkowej i Południowej, ale obecnie jest tam mniej popularny niż w krajach europejskich (Anglia, Włochy. ZSRR) i właśnie do nas trafił z tych krajów — nie z Ameryki.
Znany był u nas dość dawno jako dynia szparagowa lub melonowa, ale rozpowszechnia się dopiero od kilkunastu lat i z tak zwanych warzyw mało znanych jest znany najbardziej.
Wartości odżywcze
Kabaczek ma wartości podobne do dyni wielkoowocowej, ale nieco mniejsze. Ma więc sporo karotenu (witamina A) i po trochu witamin Bi, B2 i C. Kalorii zawiera 13 w 100 g. Jest zasadotwórczy, a wśród składników mineralnych dominują: potas, fosfor i wapń. Kabaczki są lekko moczopędne.
Podczas gdy dynię zbiera się wtedy, gdy jest dojrzała i jeszcze nieraz długo się ją przechowuje po strychach czy piwnicach, to niektóre odmiany kabaczków jada się zaraz po zbiorze, gdy są już wyrośnięte, choć nie całkiem dojrzałe. Są to odmiany Cocozelle von Tropolis, o jasnozielonych z ciemnymi smugami owocach butelkowatego kształtu i wyhodowany w Polsce kabaczek krzaczasty bezrozłogowy, też kształtu butelkowatego, o zieionkawobiałej skórce, bielejącej podczas dojrzewania, i o zielonkawym miąższu.
Dalsza część artykułu:
1,
2,
3